Naturalnie
Wszystko zaczęło się bardzo niewinnie. Pewnego dnia znana w niektórych kręgach Bazyl Lia (od której pożyczyłam imię dla swojej bohaterki) naprawdę kupiła fotel zamiast idealnych butów w góry. O tych butach rozmawiałyśmy przez pół dnia. Jak wybrać, gdzie szukać. Wyszła po buty. Wróciła z fotelem. Żart do żartu, doczepiłyśmy do fotelu koła i wysłałyśmy Bazylię …
Czytaj dalej „Sto siedemdziesiąta pierwsza podróż Bazylii von Wilchek”
Coraz częściej mówi się o tym, że smartfony zagrażają komunikacji międzyludzkiej. Tej prawdziwej, realnej. Właśnie przeczytałam tekst Basi Stawarz o nowojorczykach uwiązanych do smyczy swoich telefonów i chyba skrystalizowała mi się teoria, że smartfony jednak niczemu nie zagrażają. One po prostu zmieniają i uzupełniają komunikację, tak jak zmienił ją prąd, telewizor czy samochód. Choć sama …
Czytaj dalej „Czy smartfony zagrażają komunikacji? Zmiany zachowania dopasowane do epoki”
Zamieniłam się po koleżeńsku z Agą Godek dobrami – ona mi ziemniaki, papryczki, czosnek, jabłka, winogrona i jajka prosto ze wsi, a ja jej moje słoiki. Dary jesieni jak się patrzy! Posiekałam ostrą papryczkę, czosnek i seler naciowy, obsmażyłam na niedużej ilości oliwy, dodałam utarte na tarce 4 ziemniaki i 2 parchate jabłka (nadają świetnej …
Jakiś czas temu spędziłam cztery wieczory na bardzo głębokim gadaniu ze Zbyszkiem z Australii, jak go nazywam na potrzeby robocze. Zbyszek trzydzieści parę lat spędził w Australii, jest więc nieco inaczej ukształtowany niż ktoś stąd. Gadaliśmy o wszystkim, o czym tylko zdążyliśmy pogadać. To znaczy on gadał, bo ja głównie stawiałam pytania o jego odmienną …
Czytaj dalej „Tęsknota za bratnią duszą i samotność, czyli za czym tęsknimy w życiu?”
Chwila zatrzymania. W pojawiającym się niekiedy słońcu grzeszna drobnostka – biała kukiełka z Liszek z masłem i miodem na drewnianej desce, prosta obserwacja nieba, szybko zmieniających się chmur, Wydziedziczeni Le Guin. Sporo rozmyślań o samotności, głównie pod wpływem lektury. Niezwykle bliski mi w ostatnich latach przyjaciel wyjechał i tym sposobem zniknął z mojego życia, a …
Czytaj dalej „Dziś w Sanatorium pod Sąsiadem Trollem. O samotności”
Uwielbiam gotować dla przyjaciół. Wiedziałam, że przyjadą i cieszyłam się już od niedzieli. Rano poszłam do mojego bio-warzywniaka i kupiłam co się dało, resztę wyjęłam ze swej lodówki bez dna. Jeśli kiedyś trafię do raju, proszę by była tam ze mną moja warzywna bio lodówka. Z czystego umysłu powstaje czyste jedzenie, a z miłości powstaje …
Czytaj dalej „Matko Bosko, jakie pyszne! Batat, cieciorka, biryani masala”
Przypadki nie chodzą po ludziach, a już zwłaszcza po mnie, ale niemal przypadkiem poznałam album 100 portretów w gdańskim mieszkaniu Renaty Dąbrowskiej. Tak się poskładało, że przypadkiem zanocowałam w jej mieszkaniu po BFG. Inaczej pewnie nigdy nie wzięłabym do ręki tej bardzo osobistej księgi, a byłoby mi bardzo szkoda. Dąbrowską poznałam, kiedy przyjechała do Krakowa, …
Czytaj dalej „Fotografia reportażowa Renaty Dąbrowskiej: Lubię ludzi.”
Właśnie podjadam zupę, którą wczoraj ugotowałam dla przyjaciela Łukasza. Jest bardzo prosta, bo od paru dni się odtruwam, leciutko głodując. Wczoraj nie chciało mi się wrzucać przepisu, i dziś też mi się nie chce, bo mam rozdłubane aż cztery teksty na raz, ale przed chwilą odgrzałam porcję z lodówki i jestem bardzo zadowolona z efektu. …
Czytaj dalej „Zupa korzenna dla przyjaciela, pyszna nawet drugiego dnia”
Bardzo lubię, kiedy dzieją się rzeczy inne od wszystkich, a Studio Twój Kucharz jest miejscem innym niż wszystkie, przynajmniej w Krakowie. Można lubić, można nie lubić, na pewno warto zwrócić na nie uwagę i to z paru powodów. Raz, bo jest nietypowo odważnie zaprojektowane z w pełni otwartą, dużą i zdecydowanie dostosowaną pod warsztaty kuchnią. …
Czytaj dalej „Warsztaty gruzińskiej kuchni i wina w Twoim Kucharzu”
Pisałam nie tak dawno, że czasem brakuje mi takiego prawdziwego kobiecego wsparcia, rozmów ze zrozumieniem, robienia czegoś razem, co zapełniłoby pustkę, jaką w naszym życiu stwarza komputerowe odizolowanie od wspólnoty, czasem nawet od rodziny, a przede wszystkim od zwykłego kontaktu międzyludzkiego. Mogę się przyznać bez bicia, że im starsza jestem, tym bardziej tęsknię za taką normalnością …
